Luie ouders hebben gelijk

Het is de titel van een boek, dat ik niet gelezen heb (daar ben ik te lui voor), maar met het basisprincipe dat je je kind beter kunt laten doen dan het te pushen of overbeschermen, daar kan ik me helemaal in vinden. En dat bleek gisteren helemaal te kloppen.

Wat doe je als je met je 3-jarige op een festivalletje (Sfinks Mundial) bent en zij per se een stuk watermeloen wil dat in een kraampje niet veel verder naar haar ligt te lonken, terwijl je zelf nog rijst aan het eten bent? Je kunt opspringen en het fruit gaan kopen en daarna verder eten, of je kunt haar zeggen dat ze moet wachten tot mama klaar is met eten, met alle gezeur vandien. Gisteren was ik voor beiden te lui, dus duwde ik mijn kleuter een stuk van 2 € in de hand en zei dat ze het dan maar zelf moest gaan halen. Een opdracht die moeilijker is dan het voor iemand zonder kleine kinderen kan klinken, want ze begreep het principe van een centje betalen en dan iets krijgen wel, maar aan wie moest ze dat centje dan geven? Vol goede moed stapte ze op de eerste de beste festivalganger met twee borden vol eten af. Toen dat niets opbracht, probeerde ze iemand die aan het kraampje stond te wachten, en die heeft haar dan uitgelegd dat ze haar centje aan de meneer in het kraampje moest geven. Dat allemaal terwijl haar luie moeder – die als bonus meteen een dessertje had, want het was een enorme spie die dochterlief niet alleen op kreeg – toekeek.

Later, op de fiets naar huis (heen en terug zijn we bijna 2 uur onderweg geweest, die luiheid van mij heeft wel zijn grenzen), vroeg ik haar wat ze nu het leukste vond van de dag, en dat bleek dus het bovenstaande te zijn. “En jij wist niet dat ik dat al kon he mama, zelf betalen.”

Ze vertoonde plots een merkwaardige onafhankelijkheid, dat plakkindje van mij, die nog niet zo lang geleden nog helemaal in paniek sloeg toen tijdens de ouder-kind-yoga de ouders en de kindjes voor één oefening gescheiden werden (de rest van de oefening zat ze op de heup van de juf). Ze zat er voor het watermeloenmoment ook al niet mee in om al met haar pak friet in het gras te gaan zitten terwijl ik aanschoof (binnen het zicht weliswaar, want ik was al niet zeker dat ze daarmee zou instemmen) voor een iets gezondere avondmaaltijd, en zelfs niet om daar nog wat alleen te blijven zitten terwijl ik water ging halen (dat was niet meer binnen het zicht). En later kon ik haar zelfs achterlaten in het knuffelbad (een soort ballenbad met knuffels, en stukken mousse en bolletjes piepschuim die zo heerlijk aan haar die ochtend nog gewassen haar plakten) terwijl ik naar de WC ging. (ik ben niet alleen een luie, maar ook nog eens een compleet ontaarde moeder die haar kleuter zomaar alleen achterlaat als die het toestaat) En voor we naar Sfinks vertrokken had ze overigens ook al echt geholpen met het plakken van mijn fietsband (om mijn reputatie als luierik niet te veel te bezoedelen: dat gat zat daar al weken) in plaats van alleen maar voor stoorzender te spelen.

De baby- en peutertijd, het was leuk om een keer door te maken, maar nu ze wat groter is, wordt het toch allemaal gemakkelijker, en daar word ik wel vrolijk van, al hoeft ze zeker nog niet meteen alleen te gaan wonen of zo. (in tegendeel, laat haar maar eeuwig 4 blijven)

Wat ik gedaan heb om die zelfstandigheid te bevorderen. Uhm …. lang borstvoeding geven, haar veel dragen (op mijn arm of in een draagzak), ’s avonds bij haar blijven tot ze slaapt, zo veel mogelijk op haar behoeften ingaan, mijn huishouden laten verkommeren omdat ze bij mij op schoot wil zitten, haar nooit uit logeren sturen tot ze bijna drie was, …. Luiheid duurt het langst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s