In memoriam – de laatste

Stilte bestaat niet in de vrije natuur. Geritsel in de struiken, waterdruppels die drup-drup-drup doen van de bladeren op de mossige bosgrond, de wind die een oude rot van een boom doet kraken, vogels die kwetteren en tetteren als de roddeltantes van het woud. Toch even een minuut stilte graag.

Hier ligt de laatste mens, naam onbekend. Geboren lang geleden, gestorven op een ander moment. Hij wordt betreurd door zijn hond Felix. Daar honden in tegenstelling tot mensen en olifanten hun geliefden niet begraven, zijn enkel zijn botten overgebleven. Ook als hij niet de laatste was geweest, had geen medemens hem herkend. Zijn huid, zijn haar, zijn vlees, zijn vet, zijn organen zijn opgevreten door wilde dieren, in de traditie van de shamanisten die hun overledenen in het woud plachten achter te laten, zodat ze deel konden worden van de kringloop der natuur. Wat er met zijn ziel gebeurde blijft ongezegd, aangezien met de mensheid ook religie een stille dood stierf.

Honden schrijven evenmin als ze begraven, dus blijft dit grafschrift ongeschreven. Onbekend wordt al snel onbemind. De trouwe Felix mist onze dierbare overlever, maar zal zijn kinderen niet over hem vertellen, laat staan dat hij een altaar zou oprichten om hem te vereren of iedere november bloemen op het ongegraven graf zou deponeren. En de wilde dieren zijn hun feestmaal morgen al weer vergeten.

Rest de kringloop.

 

Dit verhaal schreef ik in 2012 voor een wedstrijd met als thema “de laatste mens op aarde” (of zoiets).

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s