Helemaal goed

Een stukje dat ik schreef toen mijn dochter een jaar oud was, voor een schrijfwedstrijd voor mama’s.

Je wiebelt aan één handje door de gang van het ziekenhuis, op kraambezoek bij je nieuwe nichtje. Een weg die ik een jaar geleden zo vaak heb afgelegd. We houden halt bij de couveuse. Een zestal bedjes met piepkleine baby’tjes staat voor het raam. Ik til je op.

“Baby! Baby!” roep je, wijst en lacht. “Baby!”

Het bezoek dat een jaar geleden jou kwam begroeten, kon je enkel door dit raam bekijken. Jij was ook zo’n piepkleine baby. 2,320 kg en 46 cm. Geen drama, verder was immers alles in orde met je, maar je was niet de wolk van een baby waar elke zwangere vrouw van droomt. Nog maar net uit mijn buik moest ik je al afgeven. Het bedje in mijn kamer bleef leeg. Je behoefde meer warmte dan ik je kon bieden. Zelfs onder een hete lamp lag je te rillen als je werd uitgekleed voor je badje.

Elke drie uur had ik een afspraak met je. Voor- en nadat ik je de borst gaf, moest ik je wegen om te zien hoe veel je bij mij gedronken had, en hoe veel je in een flesje moest bij krijgen. Tot je op dag drie iedere keer genoeg dronk bij mij, soms zelfs dubbel zo veel als je moest. Dat was vooral ’s nachts, wanneer een verpleegster mij vaak voor het geplande tijdstip al uit bed moest komen zetten, omdat je echt niet meer te houden was. Veel tranen heb ik daarom geplengd. Ik was toch je mama, ik hoorde de eerste te zijn die je zag als je ’s nachts wakker werd, niet een verpleegster die je niet kon troosten. Tegenwoordig ben ik blij dat je eindelijk begint door te slapen. Je hebt je schade al lang ingehaald.

Ik zie kersverse mama’s hun baby’tjes uit bed halen. Ze hebben allemaal die zorgelijke uitdrukking op hun gezicht. Ik herken hun twijfels. Komt het wel goed met dit kleintje? Moet ik straks alleen naar huis? Krijgen we wel een band op deze manier? Zal het lukken met de borstvoeding?

Ja, het komt goed, wil ik schreeuwen. Hier stapt en kruipt en roept en lacht het levende bewijs.

Zo trots ben ik op je. Gezond en vrolijk, motorisch wat traag maar een snelle prater. Alle tranen die er gevloeid zijn bij de gedachte je te moeten achterlaten – voorbarig want ik mocht van de gynaecoloog zes dagen in het ziekenhuis blijven in plaats van vijf, en toen streek de kinderarts over zijn hart en ontsloeg je ook al woog je net geen tweeënhalve kilo – doen me des te meer beseffen wat voor een cadeautje je bent. Mamaskindje eerste klas ben je, maar niet bang voor vreemden. Ik geef nog steeds borstvoeding, geheel tegen mijn oorspronkelijke plan om na drie maanden te beginnen afbouwen in.

Ja, het komt helemaal goed.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s