Waar de hemel de zee overwint

Mijn dochter is zot van films. Dat heeft ze van haar papa. Op een vrije dag zou ze liefst drie films achter elkaar kijken (en dan nog eentje voor het slapengaan). En ja, ontaarde moeder die ik ben, maak ik daar wel eens gebruik van om mijn huishouden te doen. Een bezoekje aan de cinema, compleet met zoute popcorn en een zoet drankje, is helemaal een feest. Vorige zomer gingen we voor het eerst samen naar de cinema (de keer dat ze in mijn buik Planet of the Apes, of hoe heette die sequel, meemaakte niet meegerekend) om Finding Dory te kijken, in een ouderwetse kleine cinema in De Haan. Daarna volgden Kiwi en Strit in De Roma en Trolls in de UGC. Vorige paasvakantie togen we weeral naar de UGC om te gaan kijken naar …

Mijn dochter is zot van prinsessen. Geen idee van wie ze dat heeft. Ik hield als meisje meer van zeerovers, al kan dat te maken hebben het feit dat in die tijd, prinsessen doorgaans saaie seutjes waren die braaf wachtten op een prins die hen kwam redden. Dat is anno 2017 niet meer het geval, met Anna en Elsa, Sofia het Prinsesje, en Elena van Avalor die stoer hun eigen boontjes doppen. Maar prinsessen zijn wel nog steeds overwegend blank, en mijn dochter is dat niet (of maar half, maar dat wil ze zelf niet geloven). Ik wou dat ik wit was mama, want de meeste prinsessen zijn ook wit. Een uitspraak waar ik toch wel een beetje (heel erg) droevig van wordt. En voor elke bruine prinses die ik bedenken kan, weet zij er tien witte op te sommen. Toegegeven, mijn kennis van prinsessen is wat kleiner dan de hare, dus ik ben sowieso benadeeld. Maar dus, er zijn prinses Arabella (bonuspunten want die heeft ook haar net als zij, aftrek wegens geen Disneyprinses), Elena van Avalor, die ene van Prinsessia (die heet Roos, mama) en …

Vaiana. Volgens eigen zeggen geen prinses, maar halfgod Maui, haar onwillige sidekick, denkt daar anders over. Een dialoog die mijn dochter later nog vaak herhaalde. Net als het feit dat Vaiana eerst niet kon zeilen en na de nodige oefening op het einde wél. Dus niet alleen een film die het goede voorbeeld geeft voor bruine meisjes met prinsessenambities, maar ook voor kindjes met beginnende faalangst.

Heb ik dan de hele tijd met mama-ogen naar de geweldige boodschap van de film (dat Vaiana niet op een prins zit te wachten om de wereld te redden, spreekt intussen gelukkig vanzelf) en de invloed daarvan op mijn dochter zitten kijken? Nee hoor, ik heb ook gewoon genoten. Visueel prachtig, een heerlijk verhaal (wel voorspelbaar, of kent u Disneyfilms zonder happy end?), een blik op een andere cultuur, een sprankeltje humor, geloofwaardige personages, en muziek die ondanks de te verwachten klefheid ook best nog wel te pruimen valt (Ooit zal ik gaan is in ieder geval een stuk leuker dan dat tenenkrommende Let It Goooooooo). Dat dit de beste film was die we samen al gezien hadden in de cinema, zoals mijn dochter na afloop uitriep, daar kon ik het dus helemaal mee eens zijn.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s