Marokko

Het is ondertussen al weer maanden geleden dat dochterlief en ikzelf een weekje naar Marokko trokken, de allerhoogste tijd voor een verslagje dus.

“Ik wil ook eens in de woestijn gaan slapen,” zei Dunya vorige zomer. Dat leek mij wel een goed plan, en na wat research en Marokko leek me de geschiktste plek om dat te doen wegens niet te ver weg, geen malariarisico en even veilig als Europa.

We begonnen en eindigden in Marrakech, een stad die je eens gezien moet hebben maar waarvan ik geen grote fan ben geworden. De B&B waar we verbleven echter was fenomenaal goed ( http://www.ryadaicha.com/welkom_riad_aicha.html ), met prachtige, ruime kamers, lekker eten, veel plekjes waar je buiten je kamer in de zon of in de schaduw kunt zitten en een gastvrije Nederlandse eigenaar en dito Marokkaanse personeelsleden.

koutoubia

Wie van souvenirshoppen houdt (Dunya wel, ikzelf niet zo, zeker niet als er ook nog eens moet worden afgedongen), kan zijn hart ophalen in Marrakech. We hielden het wel bescheiden, met een blauwe pluchen kameel en een armbandje met handje van Fatima voor Dunya en haar nichtjes. Het “magische” handje raakte later zoek in de nieuwe binnenspeeltuin in het centraal station in Antwerpen (ook daar moet ik nog eens een verslag over schrijven) dus sindsdien hoor ik zeer geregeld dat we nog eens terug moeten naar Marokko, “naar dezèlfde Marokko”, om een nieuw armbandje te kopen. Dat het nu niet bepaald een uniek souvenir betrof, vertel ik maar niet.

Vanuit Marrakech trokken we drie dagen rond met een busje. Ik had het nog nooit gedaan, zo’n groepsreis met twaalf onbekenden, maar het viel goed mee, ook al was Dunya het enige kind dat mee was. Wat zo zijn voordelen had, ze werd door iedereen verwend natuurlijk, enkel het avondeten (dat in de prijs was inbegrepen) kwam, mede door het uurverschil, steeds te laat. De eerste avond hebben we soep gegeten en zijn dan samen gaan slapen, de tweede avond is ze uit eigen beweging in bed gekropen lang voor de tajines klaar waren. Het was een fijne, internationale groep met mensen van vier verschillende continenten, al waren de Noord-Afrikanen en Zuid-Europeanen (en Zuid-Europeanen van Noord-Afrikaanse afkomst), waardoor het er allemaal nogal relaxt aan toe ging. (lees: van voor zonsopgang opstaan kwam weinig in huis en een keer waren we om vier uur klaar met lunchen, al lag dat ook aan het restaurant dat traag bediende, want wij arriveerden om twee uur)

We reden door de Hoge Atlas, waar ik later nog eens terug wil komen (zonder kleuter dan) om te gaan wandelen. Maar enkel het uitzicht is ook al de moeite waard.

atlas

Naast de Sahara was het hoogtepunt van de reis een bezoek aan de Unesco-werelderfgoedsite (en filmset) van Ksar Aït Ben Haddou, een adembenemende middeleeuwse stad die helemaal rond en op een heuvel gebouwd is. Mooi om van ver te bekijken, nog mooier om er rond te wandelen. Daarnaast kwamen we nog langs vele andere kashba’s.

ksar

Ook de Todravallei was heel mooi, zowel de spectaculaire kloof met hoge rotswanden als de rondleiding door de velden waar zowat alles wat lekker is verbouwd werd.

Maar we gingen, zoals eerder gezegd, om in de woestijn te slapen. Om bij onze kampplaats te komen, moesten we het laatste stuk per kameel (of specifieker per dromedaris) afleggen. Nu heb ik al wel eerder (in Tunesië en in Mongolië) op een kameel gereden en was ik daar nooit weg van, en Dunya had er bij voorbaat al schrik van, maar naast het magische armbandje is het achteraf toch hetgene waar ze het meeste over spreekt. Nadat ze haar eerste schrik van het vertrekken overwonnen had, vond ze het geweldig. En ik? Met tweeën op zo’n beest is nog oncomfortabeler dan alleen en een uur gehobbel (laat staan nog eens een uur de volgende ochtend) duurt lang, maar dat had ik er allemaal voor over.

De kampplaats was naar mijn idee behoorlijk luxueus, met grote tenten, verlichting met zonnepanelen en niet meteen geurloze maar wel propere en comfortabele toiletten. Toen Dunya even nadat we waren aangekomen een zandkasteel voor mij aan het bouwen was, besefte ik dat dit één van die momenten was die ze me nooit meer afnemen. Daarna gingen we zandduinen beklimmen, iets wat gemakkelijker klinkt dan het is, en omdat de terugweg ook niet noodzakelijk simpel is, was ik blij toen Dunya besloot dat ze er genoeg van had en wilde terugkeren naar ons kamp. We keken naar de sterrenhemel en spotten een vallende ster. Ik wenste dat we samen nog veel zulke momenten mogen meemaken, dochterlief wenste dat ik alles voor haar zou kopen wat ze wil (nee, een pluchen kameel en een armbandje tellen niet als alles, o grote teleurstelling). Dunya fabriceerde uit een paar draadjes die waren losgekomen van de vloerbedekking in onze tent een zeemeermin (waar ze nog dagenlang mee speelde, waarom zou ik dan nog poppen moeten kopen?). Ze kreeg van onze medereizigers snacks aangeboden om de grote honger in afwachting van het avondeten te stillen en kondigde dan aan dat ze haar pyjamaatje al wilde aandoen en vervolgens dat ze even in bed ging liggen en dat ik haar maar moest komen halen als het avondeten klaar was. Tegen dan lag ze natuurlijk al lang te snurken.

Jammer, want het was nu eens een tajine (waar ze anders niet zo gek van is wegens te veel rare grote stukken groente) die ze wel gelust zou hebben, met kip, patatjes en boontjes. Maar als alleenstaande mama is zo een kinderloos avondje (na het eten volgde ook nog een kampvuur) toch wel genieten. Al ging ik toch maar op tijd naar bed, want we zouden om half 6 opstaan om van de zonsopgang te kunnen genieten. Ik bleek zowat de enige in onze groep die zo zot was om daadwerkelijk zo vroeg op te staan, al goed dat ik dat merkte voor ik Dunya ook wekte. Lang na zonsopgang, en na een klein vestimentair drama (ik wil geen warme kleren, ik wil mooie kleren!) waardoor de hele groep nog op ons moest wachten, vertrokken we per kameel terug naar de plek waar we de vorige dag ons busje hadden achtergelaten, waar we nog een ontbijt kregen.

Terug in Marrakech hebben we behalve verdwalen in de medina, luieren in onze B&B, eten en drinken en het al eerder genoemde souvenirshoppen,  ook nog het moderne gedeelte van Marrakech bezocht. Vooral de binnenspeeltuin die ze helemaal voor zichzelf alleen had (het was een schooldag), viel bij Dunya goed in de smaak. Het pretparkje met zwembaden, waarvan de zwembaden gesloten bleken, was wat minder. Ter compensatie doken we terug in Riad Aicha dan maar even in het ijs-ijs-ijskoude zwembadje.

Al bij al was het een geweldig reisje dat ons allebei nog lang zal heugen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s