17 november: Lena is immuun (400 woorden)

Lena stak zonder kijken de straat over. Tim rende haar achterna. Hij keek alleen naar Lena. Piepende banden. Een vrachtwagen die probeerde te stoppen maar dat niet meer kon. Hij slaagde erin Lena te ontwijken en reed daardoor Tim zo plat als een pannenkoek. Lena bracht zichzelf in veiligheid aan de overkant van de straat en barstte in tranen uit. Wiens schuld was dit?

Een week later werd Tim begraven. De kerk zat stampvol. Zo’n jonge, geliefde man, en zo’n tragisch ongeval. Niemand gaf Lena de schuld, of toch niet openlijk. Dat zou snel gaan veranderen, dacht ze. Ze friemelde aan haar nagels. Ze huilde. Dat deed ze altijd op begrafenissen. Niets aan te doen.

Het was haar beurt. Ze was gevraagd om een liedje te komen zingen op Tims begrafenis. Een liedje dat ze zelf had geschreven, had ze voorgesteld, speciaal voor Tim. Dat idee was door zijn vrouw enthousiast onthaald. Haar oprechtheid had Lena nog doen twijfelen of ze het wel moest doen. Ook nu weer twijfelde ze. Het viel haar moeilijk om normaal te ademen terwijl ze de trappen besteeg met haar gitaar en haar plaats voor het altaar innam. Je moet dapper zijn, fluisterde ze zichzelf in. Hij is dood, kan je niets meer maken.

Dus begon ze aan haar lied, haar vieze lied waarin ze het allemaal naar buiten bracht, op rijm en met een lieflijk melodietje eronder. Ze zong over Tim die zijn handen niet kon thuishouden, over Tim die ermee dreigde haar carrière en haar hele leven kapot te maken, over Tim die haar geen moment meer met rust liet op het einde, tot ze op straat van hem was weggelopen. Je was een stiekeme viezerik, klonk het refrein, dat wist jij en dat wist ik.

Het bleef stil. Niemand applaudisseerde voor haar lied. Niemand joelde haar uit. Niemand bewoog. We zijn bevroren in de tijd, dacht Lena. Die heb ik ook al kapot gemaakt. Het was Tim die dreigde en ik die deed. Toen begon het geroezemoes, als ruis op een oude radio. Mensen stonden op in slow motion. Met bonkend hart stapte Lena met haar gitaar door het gangpad en de kerk uit. Buiten hagelde het. Lena had gehoopt dat het zou opluchten, maar ze voelde zich alleen maar leeg, en alleen.

Ik ben immuun, dacht ze terwijl ze verder naar huis wandelde. Voor vrachtwagens, voor hagel, en voor hen allemaal.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s