18 november: Groene mannetjes (384 woorden)

Toen hij wakker werd waren zijn teennagels felgroen. En de kinderen waren natuurlijk nergens te bekennen. Zijn mond was droog en hij voelde zich vreemd, alsof zijn lichaam te groot was voor hem. Hoe had hij in slaap kunnen vallen? Hij was toch zo moe niet? Die kleine hooligans van zijn zus zouden toch geen slaappillen in zijn cola gedaan hebben of zo? Zijn glas was leeg, dus er moest nog iemand anders van gedronken hebben, dus dat leek hem onwaarschijnlijk. Naast het glas stond een potje felgroene nagellak.

Hij trok zijn sokken aan en een van zijn schoenen. De andere was onvindbaar. Niet onder de bank, niet op het schoenenrek, niet onder tafel, niet in de badkamer. Uiteindelijk trok hij zijn ene schoen ook maar uit en zette die op het schoenenrek.

“Waar zitten jullie, duveltjes?” riep hij. Hij had zin om te roepen wat hij met hen zou doen als hij hen vond, maar zijn zus kon ieder moment thuiskomen en hij wilde haar niet vertellen dat hij geen flauw idee had waar haar kroost zich bevond.

Hij liep de trap op. De slaapkamer van hooligan 1 was leeg. Ook in de kast en onder het bed was niemand te vinden. Hij ging verder naar de slaapkamer van hooligan 2. Daar sloeg zijn hart een slag over. Ze lagen alle vier te slapen. Twee op het bed, twee op de grond. Dat klopte niet. Dat ze hem zouden drogeren hield hij nog net voor mogelijk, maar zichzelf? Nee, daar waren ze niet stom genoeg voor. Iemand anders was hier verantwoordelijk voor.

Een plotse lichtflits trok zijn aandacht naar het raam. Buiten in de tuin krioelde het van de groene mannetjes. Niet zoals in de film, ze zagen eruit als een kruising tussen een mier en een paprika. Ik slaap nog, dacht hij. Dat was de enige redelijke verklaring hiervoor. Maar als dat zo was, lukte het hem niet om te ontwaken. Hij besloot zichzelf van zijn dapperste kant te laten zien en naar de tuin te gaan. Eenmaal buiten zag hij dat de wezentjes het gras aan het maaien waren. Toen ze hem opmerkten, begonnen ze als gekken te piepen. Hij greep naar zijn oren. Pijn. Stop. Onverdraaglijk.

Toen hij wakker werd, lag hij op omgewoelde aarde en bloedden zijn oren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s