25 november: In het bos van planeet Eesfi deel 1 (400 woorden)

Nez’ lange zilveren haren schitterden in het maanlicht. Het was het midden van de nacht, dat moment waarop alle drie de manen zichtbaar zijn en het bijna even helder is als overdag. Hij was niet de hare, maar Emkupe vond hem zo mooi dat ze de grootste moeite had om hem niet vast te grijpen. Ze stonden in het bos, waar enkel nachtdieren het zouden navertellen als ze hem kusten. De trollen sliepen in hun holen en de andere elfen waagden zich zelden buiten de stad. Nez was anders, net als Emkupe. Hij hield van het bos, van de natuur, zoals hun voorouders lang geleden.

“Waarom heb je me hierheen genomen?” vroeg ze.

“Vind je het niet mooi?” vroeg hij.

“Jawel,” zei ze. “Het is hier prachtig. Maar ik dacht dat er misschien nog een reden was.”

“Misschien wel,” zei hij.

Hij wilde haar ook, dacht ze. Ze ging op de tippen van haar tenen staan zodat hun gezichten op dezelfde hoogte waren, leunde naar hem toe en sloot haar ogen.

Een klap in haar gezicht bracht haar met beide voeten op de grond. Met grote stappen verliet hij haar. Ze was moederziel alleen in het bos.

Emkupe ging op een steen zitten. Ze ademde moeizaam. Een stekende pijn verspreidde zich over haar borstkas. Was haar hart zonet gebroken? Dat zou toch niet mogen, dacht ze. Ze kende Nez nog maar een paar dagen, ze wist dat hij was toegewezen aan Wiirmi, wat had ze nu verwacht? Dat hij voor haar de Wet zou breken, alles op het spel zou zetten, en waarom? Voor een potje neuken in het bos? Meer zou er toch nooit van gekomen zijn.

Ja, dat had ze verwacht, moest ze toegeven aan zichzelf. Hij was zo anders dan de anderen, had zich al eerder kritisch uitgelaten over de Wet, had haar zelfs toevertrouwd dat de gedachte zich met Wiirmi te moeten voortplanten hem misselijk maakte. En dan dit uitstapje, zij twee alleen in het bos …

Je bent knettergek, sprak ze zichzelf streng toe. Zodanig gefrustreerd dat je geen man krijgt toegewezen, dat je zomaar die van een ander wil inpikken. En zelfs hij moet me niet. Hij wordt van mij ook misselijk. Hij wilde vriendschap, wilde me laten zien hoe mooi het bos kan zijn, en iik moet er meteen iets pervers van maken.

Het is verdorie allemaal Kisuips schuld.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s