Over verliezen en begrijpen

Wij begrijpen elkaar steeds beter, mijn dochter en ik. Wat goed is, want als er iets is waar Dunya niet tegen kan, dan is het wel om niet begrepen te worden.

Ze is vijf nu. Binnen minder dan drie maanden zes. Zes jaar! Ze gaat volgend jaar naar de ‘grote school’ en is nu al veel met lettertjes bezig. In haar mond gaapt een gat en daarnaast zit een tweede tand erg los. Daarachter zitten al twee ‘grotemensentanden’. Ik lees geen prentenboeken meer voor, maar Ronja de Roversdochter en Joris en de geheimzinnige toverdrank. Ze gaat sinds begin dit schooljaar doorgaans zonder al te veel show slapen en blijft geregeld een hele nacht in haar eigen bed. Ze gebruikt woorden als ‘herstellen’ en ‘verlopen’ en als ik mij verbaas over dat volwassen taalgebruik, zegt ze dat dat echt waar ook kinderwoorden zijn. Toen we naar het Magrittemuseum in Brussel gingen, bleek ze meer van ‘meneer Magriet’ te weten dan haar moeder. Op school geleerd. Over de kwaliteit van het Vlaamse onderwijs hebben wij voorlopig niet te klagen.

Ik moest raden wat het ergste was daar haar ooit was overkomen. Met een paar tips erbij had ik het van de eerste keer juist: dat haar nichtje haar jaren geleden eens gebeten heeft. En toen kwam de vraag die mij even deed schrikken: En wat is het ergste dat jou ooit is overkomen, mama? Je mag tips geven. Is het toen je fiets kapot was? Ik kan begrijpen dat ze dat dacht, want daar had ik toch wel heel erg op gevloekt en zelfs een beetje om geweend. Maar nee. Ik ben gezegend in het leven, er zijn mij nog geen abnormaal erge dingen overkomen (hopelijk brengt het geen ongeluk om dit op te schrijven) en niets dat je niet aan een vijfjarige kunt vertellen. Maar ik vertelde haar nooit eerder over de miskraam die ik had voor zij er kwam.

Zij schrok nergens van toen ik het vertelde, had wel een boel vragen natuurlijk. Hoe kwam het dat die baby zomaar doodging? Vond mijn papa dat ook erg? Hoe zag die baby er dan uit? Zou je die baby ook Dunya genoemd hebben? Want ze begreep al snel, dat als die baby niet was dood gegaan in mijn buik, dat zij er dan niet geweest zou zijn. Wat ook de reden is dat ik het daar met haar nooit over gehad heb, want natuurlijk zie ik haar liever dan een fictieve baby die nooit heeft mogen zijn, en die in mijn hoofd overigens Ismael en niet Dunya heette, maar goed, Dunya heette in het begin van mijn zwangerschap, voor ik zeker wist dat ze een meisje was, in mijn hoofd ook niet Dunya maar Lana. Dus toen ze die keer in een museum in Granada vroeg waarom ik verdrietig werd van mummies van baby’s en vooral van een mummie van een foetus, zei ik enkel dat het toch wel triestig was om zo vroeg al dood te gaan en ging ik er verder niet op in. Ze begreep mijn verdriet toen sowieso niet. Ze was drie en vond al die verwrongen verdroogde lijken met soms angstaanjagende gezichtsuitdrukkingen alleen maar eindeloos fascinerend.

Maar nu had ik haar dus verteld over mijn verdriet om een verlies zonder hetwelke zij er nooit geweest zou zijn. En ze begreep dat. Ze zei dat ik één keer geen geluk had gehad, en één keer wel geluk. En dat ik die eerste keer dus eigenlijk geluk had, maar dat nog niet wist. En toen, zomaar op de achterbank van de auto op weg naar oma, net voor ik afsloeg naar de snelweg, na het nodige gemaal in haar hoofd, verklaarde ze dat je best verdrietig kunt zijn zonder ongelukkig te zijn. Ze had ook een perfecte illustratie daarbij: dat is zoals toen er iemand doodging in die grotemensenfilm, toen kreeg ik tranen in mijn ogen maar ik had toch geluk, want ik zat gewoon bij jou op schoot naar een film te kijken.

Het is een gevoel om eeuwig vast te houden en te koesteren, dat wederzijdse begrip. Voor als het, eens ze begint te puberen, weer wat moeilijker gaat.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Over verliezen en begrijpen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s