Thuisplaneet

haven

Isaaq stond met zijn kleindochter Nadia aan de hand te kijken naar het lichtspel van manen en lantaarns boven het water van de haven. Een Rossaans koppel, met hun typische zwarte klederdracht en lege witte gezichten, kwam hen voorbij. Hij vond het nog steeds een even wonderlijk schouwspel als toen ze hier net waren aangekomen.

Isaaq was net zo oud geweest als Nadia nu toen ze van de aarde moesten vluchten. Een kleuter die leefde van wonder tot wonder. Hij was al bijna volwassen geweest toen ze eindelijk de planeet met de vele manen en de onwaarschijnlijk blauwe nachtlucht vonden.

“Thuis was er maar één maan,” zei hij. “En de nachtlucht was donkerzwart.”

“Maar hier is toch thuis?” zei Nadia.

Voor mijn schrijfgroep moest ik deze maand een verhaal verzinnen bij een schilderij. Vreselijk moeilijk vind ik dat altijd, inspiratie halen uit een beeld. Ik ben niet zo visueel ingesteld. Met een woord, een titel, een scène, … kan ik veel gemakkelijker uit de voeten. Dus heb ik gefocust op wat er zou kunnen afgebeeld zijn en niet over wat de schilder wilde afbeelden. Toen werd mijn fantasie wel weer geprikkeld met bovenstaand zkv als gevolg. Dat als bij wonder precies 120 woorden telde …

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s