Reisverslag Ivoorkust

Terwijl in België de winter aan een tweede ronde begon, vlogen wij naar tropischer oorden. Inmiddels lijkt de lente eindelijk goed uit de startblokken (toen ik aan dit verslag begon te schrijven, maar dat is inmiddels ook al enkele weken geleden 😉 ) en besef ik dat het toch hoog tijd wordt voor een verslagje.

Intens. Dat was het in één woord. Onze reis naar Ivoorkust was dan ook geen plezierreisje, maar in de eerste plaats een kans voor dochterlief om kennis te maken met haar papa (die ze al sinds haar babytijd niet meer gezien had), oma en andere familieleden.

De eerste dagen hebben we besteed aan acclimatiseren. We verbleven in een hotelletje even buiten Abidjan, recht aan het strand en met zwembad (want in de zee zwemmen is er te gevaarlijk), ideaal dus. In het weekend zaten het zwembad en restaurant goed vol met dagjesmensen, op andere dagen was het haast verlaten en konden we in alle rust genieten. Tijdens onze strandwandelingen ondervonden we al gauw een voordeel van het feit dat Ivoorkust in de top 20 van minst toeristische landen staat: je wordt er zo goed als niet lastig gevallen door verkopers, “gidsen” of andere “behulpzame” figuren die elders in Afrika als vliegen op je afkomen.

ivoorkust strand

Vanuit België op tijd in Abidjan geraken was met de nodige voorbereiding (bezoekjes aan het tropisch instituut en de ambassade) een makkie, vanuit Burkina Faso was dat blijkbaar een grotere opgave, of toch als je je pas verliest en ervan uit gaat dat je met een bewijs van verlies wel over de grens zult geraken (niet dus), en dan ook nog eens de trein neemt en niet de bus die in die streken veel sneller is (ik ga er verder geen woorden aan vuil maken), dus tijdens het acclimatiseren waren wij tevens aan het wachten op Dunya’s papa. Gelukkig stond diens neef ons wel op te wachten op het vliegveld, en had Dunya ook meteen een klik met zijn dochtertjes, haar achternichtjes dus.

ivoorkust nichtjes

Toen mijn ex eindelijk was komen opdagen, maakten we nog wat uitstapjes naar Grand Bassam (Unesco-werelderfgoed maar toch ook vooral  het Blankenberge van Ivoorkust) en een enorme souvenirmarkt in Abidjan. En dan de bus op naar Yammoussoukro, de hoofdstad van Ivoorkust, thuis van de grootste basiliek ter wereld, waar Dunya’s oma op dat moment verbleef bij haar zus en nog veel familie, waaronder ook mijn ex zijn jongste halfzus, die ik al eens eerder zag toen ze nauwelijks ouder was dan mijn dochter nu, maar dat was tien jaar geleden.

Bij de eerste kennismaking waren zowel Dunya als oma in de wolken, maar toen bleek dat haar oma helemaal niet van plan was om iets leuks met haar te gaan doen en onze bezoekjes vooral bestonden uit urenlang in de hitte zitten en eten en verder niets doen, of om onduidelijke redenen van hot naar her worden meegesleept, raakte Dunya het toch al snel een beetje beu. Al goed dat we in hotels sliepen en zo toch een klein beetje vrijheid hadden om te doen wat we zelf wilden tussen de bezoekjes door.

ivoorkust familie

Zo konden we in Yammoussoukro nog een glimps van de krokodillen nabij het voormalig presidentieel paleis opvangen. Je moest goed en lang kijken voor er eentje boven water kwam, maar echte wilde krokodillen zie je bij ons thuis natuurlijk niet elke dag, dus het bleef de moeite waard. En dit waren zelfs echt gevaarlijke krokodillen, in tegenstelling tot hun “heilige” soortgenoten die je in Burkina Faso kunt bezichtigen, voeren en zelfs aanraken. Er schijnen al meerdere idioten die een selfie wilden nemen vanop het hek dat het krokodillenmeer omringt en er aan de verkeerde kant in vielen, dat met hun leven te hebben mogen bekopen.

ivoorkust oma 2

Na Yammoussoukro reisden we nog verder naar Daloa, waar Dunya’s oma woont, en waar we ook nog konden ontsnappen om in een nabijgelegen bos wat vriendelijker dieren te gaan bekijken: aapjes. In het bos zelf mag je als buitenstaander niet komen want dat is heilig (een goede manier om in een land met veel ontbossing aan natuurbehoud te doen ook), maar als je een gids betaalt en aan de rand van het dorp bananen koopt, lokken ze de aapjes daarheen en komen ze uit je hand eten. Ik had verwacht dat ze er na het eten weer vandoor zouden zijn, maar gelukkig bleven ze nog lang rondhangen, echt de moeite waard dus.

Daarna keerden we terug naar Abidjan, om nog wat van het strand te kunnen genieten en tijd te kunnen doorbrengen met de familie daar, voor we weer huiswaarts vlogen. Als afscheid kregen we nog een berg cadeaus, waaronder enkele erg mooie Afrikaanse jurken voor moeder en dochter (helaas is er maar één bij die mij past). Een beetje schaamtelijk dat wij als rijke Westerlingen zo veel kregen. We hadden zelf ook wel wat bij, parfum voor Dunya’s oma, mooie blikken doosjes met speculaas, oud speelgoed van Dunya dat ze aan de kindjes daar wilde geven. Maar dat viel toch in het niets bij de cadeaus die we zelf kregen, en dan tel ik het feit dat we zeer zelden zelf eten moesten kopen en zo nog niet mee.

ivoorkust nichtjes 2

Erg vroeg in de ochtend vlogen we, via Lissabon, weer naar ons kille Belgenlandje. Maar toch ook blij om weer thuis te zijn na ons avontuur.

ivoorkust vliegtuig

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s