Moederdag schmoederdag

Wie mij een beetje kent, weet dat ik een hekel heb aan verplichte feestdagen. Geef mij een verrassing op 13 februari of ergens midden in de zomer, maar wie zich geroepen voelt om aan Valentijnsdag te doen, is mijn lief niet meer.

Moederdag vind ik wat anders, want mijn mama doet zoveel voor mij en mijn zussen, dat elke kans om daar iets voor terug te geven, mag worden aangegrepen. En cadeautjes van mijn eigen kind zal ik uiteraard nooit afslaan, ook niet op Vaderdag trouwens. Maar Moederdag is wel op 15 augustus, die andere vind ik ook weer (uit Amerika overgewaaide?) commerciƫle zever. Maar nogmaals: een cadeau van mijn kind, daar ben ik altijd blij mee.

Toen ik haar donderdag (vrijdag was het pedagogische studiedag) voor die valse Moederdag van school ging halen, vertelde dochterlief meteen dat ze een armband had gemaakt, maar dat die NIET voor mij was. Voor wie dan wel, dat wisselde. Voor mijn zus, voor mijn mama, voor een van haar nichtjes of voor haar beste vriendinnetje. Maar geen Moederdaggeschenk voor haar moeder, want die krijgt toch al genoeg cadeautjes van haar? Echt waar hoor, ik krijg bijna elke dag een tekening die ze in de voorbewaking gemaakt heeft. Natuurlijk wilde niemand anders het moederdaggeschenk aannemen en probeerde iedereen haar te overtuigen het toch maar aan mij te overhandigen. Ik zei dat ik de armband (die in doorzichtig inpakpapier zat) heel mooi vond en dus graag zou willen (al draag ik in het dagelijkse leven zelden juwelen, laat staan houten armbanden), maar het mocht allemaal niet baten: ik kreeg hem niet.

Tot maandag, de dag na parkingmoederdag. Toen kwam ze plots naar me toe met een glimlach van oor tot oor: Ik heb een verrassing voor jou!

Dankjewel, lieve schat, en voor jou ook een fijne maandag.